De paradox is opvallend: installaties zoals warmtepompen en zonnepanelen verlagen de CO2-uitstoot door energieverbruik, maar veroorzaken tegelijkertijd extra uitstoot door de materialen die ervoor nodig zijn. Nu installaties een steeds grotere rol innemen in gebouwen, neemt ook die materiaalgebonden impact toe.
Volgens de onderzoekers is de onderschatting geen incident, maar het gevolg van structurele tekortkomingen: milieudata zijn generiek en onvolledig, en installaties worden in berekeningen vaak verkeerd of helemaal niet meegenomen. Het gevolg is dat ontwerpers en beleidsmakers sturen op een onvolledig beeld. Gebouwen lijken beter te presteren dan ze daadwerkelijk doen, en circulaire of installatie-arme oplossingen worden onvoldoende beloond.
De onderzoekers pleiten voor een fundamentele koerswijziging. Installatietechniek moet niet langer als detail worden beschouwd, maar als bepalende factor voor het totale milieubudget van een gebouw. Dat vraagt om sterkere integratie van ontwerp, uitvoering en beleid, en om expliciete afwegingen tussen energiebesparing en materiaalgebruik.
